Üç bölümden oluşan bu kitâp, Krishnamurti’nin öğretisinin alışılmamış yönlerini içermektedir. İlk bölüm, insânlığın binlerce yıldır kaos ve sefâlet içindeki yaşantısının sebeplerini irdeler. Ana sebep olarak aydınlığa kavuşturulan etken, her biri ayrılık, korku ve çatışkı üreten ırk ve ulus, dîn ve ideoloji tarafından derinden koşullandırılmış olan zihnin parçalanışıdır.

Krishnamurti, bilinç ile ilgili fikirler ve kuramlar ile hiç ilgilenmemiştir, ancak psişenin, yâni kişinin varlığının bizzat özünün anlık koşulunu doğrudan anlamak peşindedir. Her tür kuram, felsefe ve dînsel inanç, bu dolaysızlığı yadsıyan birer soyutlayıştır.

Kitâbın ikinci bölümünde Krishnamurti, zihnin sürekli olarak düşünmek ile meşgul olduğuna ve bu yüzden kendi özündeki koşullanmamış özgürlük ile bağının koptuğuna dikkat çekmektedir; düşünüş sürecinde zihin zamâna bağlıdır ve boşluk da, kimlik şeklinde daralmıştır. Zihin düşünmekten özgürleştiğinde, geniş bir uzayı kaplar ve zamânın anlamı değişir–zihin, aydınlık içeren bir hâle girer ve sevginin ne olduğunu bilir.

Üçüncü bölüm, “Hakikatten emin olmak ve Krishnamurti’nin öğretilerinin hakikat olduğunu bilmek olanaklı mıdır?” sorusunu irdeler. Bilimsel bir sorgulayışta, her öneri doğru veya yanlış olmak tehlikesini taşımak durumundadır. İnsân bu bıçak sırtı yolda ilerleyebilmek için tüm psikolojik güvenliklerinden sıyrılmak ve tehlikelere karşı tetikte olmak durumundadır. İkinci diyalogda önemli bir noktaya gelinir: “Siz dünyâsınız ve dünyâ sizdir” ifâdesi aydınlatıldıktan sonra, şefkat sözcüğü yeni bir anlam kazanır.